Kto jest prawdziwym guru?

(Zapis przesłania wideo wygłoszonego 27 lipca 2026 roku
i opublikowanego na oficjalnej stronie internetowej
Międzynarodowej Organizacji Sathya Sai)

Link do filmu wideo:
www.youtube.com/watch?v=n8yL6RzHQc0

Om Sri Sai Ram.

Z miłością, szacunkiem i wdzięcznością składam pokorne pokłony u boskich lotosowych stóp naszego najdroższego, pełnego miłości i wszechobecnego Pana, Bhagawana Śri Sathya Sai Baby.

Drodzy Bracia i Siostry, pełne miłości Sai Ram dla Was wszystkich. Z tej pomyślnej okazji życzę Wam i Waszym Rodzinom szczęśliwego i błogosławionego Gurupurnima pełnego miłości, światła i błogości.

Jest to bardzo pomyślny czas w miesiącu aszada, kiedy to w dniu pełni księżyca, w dniu purnima, poszukiwacze duchowi oddają cześć i składają hołd swemu guru oraz wyrażają mu wdzięczność. Kim jest guru? Guru to ten, kto wskazuje guri, czyli cel ludzkiego życia.

Święte pisma wspominają, a Swami mówił o tym wielokrotnie, że celem i sensem ludzkiego życia jest uświadomienie sobie swojej prawdziwej natury - uświadomienie sobie, że jesteście ucieleśnieniem boskiej miłości, ucieleśnieniem boskiej atmy, boskiej błogości.

Jest to również czas, w którym guru prowadzi nas od ciemności do światła, od ciemności niewiedzy do światła wiedzy, do światła mądrości. Dzień ten obchodzi się też jako Wjasa Purnima, na cześć mędrca Weda Wjasy, który skodyfikował Wedy i napisał piątą Wedę zwaną Pańczama Wedą (Mahabharatę) oraz 18 puran. Dlatego na cześć mędrca Weda Wjasy święto Gurupurnima nazywa się również Wjasa Purnimą.

W życiu, w czasie podróży duchowej szczerego poszukiwacza duchowego, gdy robimy postępy, spotykamy wielu guru - ludzi, którzy przybliżają nas coraz bardziej do najwyższego celu, o którym już mówiliśmy. Zacznijmy od matki, która jest pierwszym guru. Matka pierwsza ma kontakt z dzieckiem. Pod tym względem miałem szczęście. Moja matka była wielbicielką Pana Śri Ramy. Od dzieciństwa pokazywała mi i mojemu bratu, jak regularnie, w określonym czasie i z oddaniem czcić Pana, jak rano i wieczorem wykonywać praktyki religijne, ofiarowywać prasad, śpiewać nabożne pieśni i zapisywać imię Boga.

Dlatego w 1994 roku, kiedy miałem szczęście przebywać z Bhagwanem w Kodaikanal, potwierdził to i powiedział zgromadzonym, że oddanie otrzymał od matki. Później matka wskazuje ojca, który jest kolejnym guru. Mój ojciec był dobrze zorientowany w świętych pismach, takich jak Upaniszady i Gita. Dlatego miałem szczęście, że od wczesnego dzieciństwa miałem kontakt ze świętymi pismami. Wskazują one światło, które świeci w stronę Boga. Dzięki duchowym zainteresowaniom i oddaniu mojego ojca mieliśmy okazję poznać wielu wielkich świętych i mędrców, takich jak Bhagawan Ramana Mahariszi, do którego chodził już od wczesnego dzieciństwa, a także mnichów z zakonu Śri Ramakriszny i wielu innych wielkich świętych.

Jednak najważniejsze jest oczywiście to, aby dotrzeć do boskich lotosowych stóp awatara. Ważna jest tu łaska Boga. Ważne jest to, aby mieć kontakt ze świętymi ludźmi. Gdy tylko mamy kontakt ze świętymi osobami, które żyją w Bogu, powinniśmy być zawsze wdzięczni. Jak mówi Adi Śankara w swoim wielkim dziele Wiweka Czudamani - klejnot rozróżniania: "Ludzkim wysiłkiem nie można osiągnąć trzech rzeczy. Można je zdobyć tylko dzięki boskiej łasce".

Po pierwsze, ludzkie narodziny. Istnieje 8,4 mln gatunków istot, a spośród nich szczytem stworzenia są ludzkie narodziny. Tylko przez narodziny w ludzkiej postaci można urzeczywistnić najwyższą prawdę. Drugim znakiem boskiej łaski jest tęsknota za prawdą, tęsknota za Bogiem. To również jest znakiem boskiej łaski. Trzecim znakiem boskiej łaski jest kontakt z wielką duszą, osobą zrealizowaną, wielkim świętym. Mówi się: Mahapurusza samszajam - kontakt ze świętą osobą.

Zatem szczytem stworzenia są narodziny w ludzkiej postaci i pragnienie poszukiwania Boga, ponieważ na ziemi żyje 8,2 mld ludzi i nieliczni odczuwają pragnienie poszukiwania Boga, a jeśli już odczuwają to pragnienie, to w końcu nawiązują kontakt ze świętą osobą, co jest oznaką boskiej łaski.

Jak mówi Swami, jest wielu guru nazywanych "złymi guru". Sprawiają ci ból, żyją w ciemności i prowadzą cię w ciemność, ponieważ ślepi prowadzą ślepych. Lecz znalezienie świętego człowieka, który zna prawdę, to boska łaska. Ostatecznie prowadzi ona do wiedzy pochodzącej ze świętych pism. Dzięki świętym poznajemy święte pisma, takie jak Mahabharata, Ramajana czy Bhagawata.

Bhagawata uczy, że cały wszechświat jest nauczycielem. Swami również powiedział: "Przyroda jest darem Boga". Później stwierdził: "Nie, przyroda jest przejawieniem Boga". Ostatecznie oznajmił: "Przyroda jest Bogiem". Dlatego powinniśmy traktować przyrodę jak naszego guru. Wszechświat jest uniwersytetem życia. Wszyscy w nim żyjemy i uczymy się lekcji od wszechświata. Ostatecznie kończymy studia z urzeczywistnienia Boga i uświadamiamy sobie, że jesteśmy dziećmi nieśmiertelności.

Jest wielu guru. Wielka Bhagawata opisuje Dattatreję. Dattatreja mówi o 24 guru, o których możecie się dowiedzieć we wszechświecie. Nie mamy czasu, by to szczegółowo omówić. Swami także wspominał o tym, jak wszechświat pełni rolę guru. Dattatreja jest przejawieniem trójcy - Brahmy, Wisznu i Maheśwary. Swamiego, a nawet Śirdi Sai Babę określa się jako awatara Dattatreję. Gdy pewnego razu ktoś zapytał Swamiego, kim jest, Swami kazał mu zrobić zdjęcie polaroidem, i, o dziwo, kto się na nim pojawił? Dattatreja - dokładnie taka postać Swamiego. Pokazuje to, że Swami jest Panem Dattatreją. Jeśli chodzi o tych 24 guru, o których wspomniałem, omówię tylko kilku z nich.

Swami mówi: "Od ziemi możesz nauczyć się wyrozumiałości. Od wody możesz nauczyć się pokory i czystości", ponieważ woda zawsze spływa w dół, ale nigdy nie płynie w górę. Od wody uczysz się nie tylko pokory, lecz także oczyszczenia. Trzecim żywiołem jest ogień, który spala wszelkie zanieczyszczenia. Czwarty żywioł to powietrze. Powietrze przenika wszystko i nie odróżnia, czy jesteś bogaty czy biedny, święty czy grzesznik, niewykształcony czy uczony. Powietrze otacza wszystkich ludzi. Powietrze znajduje się w każdym człowieku jako siła życiowa. Wreszcie przestrzeń (akasza) pokazuje, że jest rozległa, wszechogarniająca i nieprzywiązana. Tu i ówdzie mogą pojawić się chmury, ale nie ma to wpływu na przestrzeń (akaszę). Swami mówi, że nawet wy możecie się uczyć od przyrody. Dla przykładu, drzewa dają owoce i cień dla dobra innych. Rzeki płyną dla dobra innych. Krowy dają mleko dla dobra innych.

Podobnie powinniśmy pamiętać, że ciało ludzkie zostało nam dane po to, by służyć innym bezinteresownie dla ich dobra. Nawet górę można uważać za guru. Naszym przykładem jest Bhagawan Ramana Mahariszi, który uważał Arunaczalę za swojego guru, przejawienie Pana Śiwy. Ludzi, którzy tam wyruszali zachęcał do okrążania Pana w postaci góry Arunaczala.

My możemy się także uczyć od zwierząt. Swami mówi, że najlepszym przykładem jest pies. Od psa możecie nauczyć się wierności. Gdy okazujecie wdzięczność, pies jest lojalny wobec pana. Nawet od osła możecie się nauczyć, jak przejść przez życie cierpliwie, niosąc wszystkie ciężary bez żadnych narzekań. Swami mówi, że możecie uczyć się od mrówek, ponieważ idą i zbierają ziarna z myślą o przyszłości, aby zachować je na czarną godzinę. Możecie uczyć się od pająka, który stale snuje sieci. Sieci mogą się przerwać, ale pająk znowu stara się je połączyć. Od pająka możecie nauczyć się wytrwałości.

Możemy tak wymieniać bez końca, jak od wszystkiego, co pojawia się w naszym życiu, możemy przyswajać sobie lekcje - nawet od innych ludzi. Kiedyś Swami powiedział żartobliwie, i to jest prawda, że od niektórych ludzi można się uczyć, jak postępować, ponieważ dążą do szlachetnego życia i uczymy się od nich cnót, uczymy się, jak prowadzić przykładne życie. Natomiast od tych, którzy nie prowadzą dobrego życia, uczymy się, jak nie należy postępować. Tak więc wszystko jest lekcją. Cały wszechświat jest uniwersytetem, z którego czynimy właściwy użytek i z którego czerpiemy wiele lekcji, aby dojść do urzeczywistnienia Boga.

Gdy przejdziemy przez naszych rodziców jako nauczycieli, przez świętych jako nauczycieli, przez nauczycieli na uniwersytecie, wreszcie dojdziemy do awatara. Otrzymałem to błogosławieństwo i miałem wielkie szczęście, że już w dzieciństwie rodzice zaprowadzili mnie do lotosowych stóp awatara. Jest to ostateczny cel, tu kończy się droga. Najwyższym doświadczeniem jest dotarcie do awatara. Bóg, który wykracza poza imię, formę, atrybuty, czas i przestrzeń, w swoim nieskończonym współczuciu i miłości, przyjął tę piękną ludzką postać o słodkim imieniu, aby poprowadzić nas właściwą drogą. Nie tylko prowadzi nas na ścieżce duchowej, lecz także chroni nas w życiu doczesnym. Mamy awatara - awatara kalijugi - który jest Gurunam Guru (nauczycielem nauczycieli), Dżagat Guru (uniwersalnym nauczycielem) i Parama Guru (boskim nauczycielem). On wskazał nam drogę. Pokazał, że jest przejawieniem Brahmy, Wisznu i Maheśwary. Tego dnia ludzie zwykle intonują: Guru Brahma Guru Wisznu Guru Dewo Maheśwara; Guru Sakszat Param Brahma Thasmai Śri Gurawe Namaha. W rzeczywistości guru jest samym brahmanem, który jest najwyższą rzeczywistością. Pewnego razu Swami opowiadał wielbicielom: "To jest Brahma, to jest Wisznu, to jest Maheśwara. Przyjęli te role i otrzymali ode mnie kilka zadań: Brahmo - idź i stwarzaj, Wisznu - idź i podtrzymuj, Maheśwaro - idź i doprowadź do rozpadu". Wszyscy oni są częścią najwyższego brahmana.

Na pierwszej światowej konferencji Swami ogłosił: "Jest to forma, w której przejawiają się wszystkie imiona i formy, jakie człowiek przypisuje Bogu. Nie miejcie żadnych wątpliwości. To najwyższy brahman". Dlatego mówimy, że Swami jest wszystkim w jednym i jednym we wszystkim, wszystkim we wszystkim i ponad wszystkim. Oznacza to, że wszystkie imiona i formy, cały wszechświat i galaktyki - wszystko jest w nim. On jest jeden we wszystkim. On jest mieszkańcem wszystkich istot. Swami mówi, że jest dehi atiszthati - tym, który przebywa w sercu wszystkich istot. Swami jest wszystkim we wszystkim. Swami przenika wszystko - każdy atom, każdą komórkę i każdą chwilę. Swami jest ponad wszystkim. Jak głosi Purusza suktam: "On pozostaje ponad całym przejawionym wszechświatem. On jest cały czas ponad wszechświatem". On jest najwyższym parabrahmanem, który przyszedł nas uczyć. Gdy przyszedł, wielokrotnie mówił, że jego misją jest przede wszystkim troska o wielbicieli i przywrócenie Wed. Jedną z innych pięknych rzeczy, o których mówił, jest to, że przyszedł dać nam wgląd w święte pisma. Rzeczywiście pięknie jest podzielić się kilkoma zdarzeniami z jego poprzedniej inkarnacji - Śirdi Baby.

W Bhagawadgicie (4.34), w rozdziale Dżniana joga, znajduje się piękna śloka. Jeden z wielbicieli Śirdi Baby, uczony w sanskrycie, przeczytał ją, ale pomyślał, że Śirdi Baba nie zna sanskrytu. Mamrotał coś do siebie. Wtedy Śirdi Baba poprosił go, aby wyrecytował tę ślokę słowo po słowie i powiedział, jakie jest jej znaczenie. Wielbiciel się zająknął i zamilknął. Można sprawdzić tę konkretną ślokę - Bhagawadgita (4.34). Tad widdhi pranipatena pariprasznena sewaja, upadekszjanti te dżnianam dżnianina tattwa darszinah.¹

Swami mówi, że w większości ludzie i komentatorzy są zgodni. Guru przekaże ci najwyższą wiedzę (dżnianę), jeśli mu służysz, czcisz go i szczerze zadajesz mu pytania. Jednak Baba mówi, że nie przekazuje dżniany. Mówił o tym nawet wielki Adi Śankara. Baba mówi, że nikogo nie uczy dżniany, ponieważ jesteśmy ucieleśnieniem wiedzy i jesteśmy ucieleśnieniem mądrości. Są tylko negatywne cechy, które kryją się za ignorancją. Wszyscy guru są pomocni, ponieważ starają się usunąć tę ignorancję. Wówczas sami z siebie ujawniamy, że jesteśmy ucieleśnieniem dżniany.

Swami daje piękne porównanie - jesteś jak dhobi [pracz]. Bierzesz brudne ubranie, usuwasz brud i ubranie staje się białe. To jest jeden piękny wgląd, a Swami dał wiele przykładów. Podam wam tylko dwa przykłady. Pierwszy z nich pochodzi z wedanty i nazywa się "neti, neti". Gdy chcesz urzeczywistnić brahmana, zaprzeczasz: nie to, nie ten świat, nie to ciało, nie ten umysł, nie ten intelekt. Wreszcie dochodzisz do - to jest brahman. Lecz Swami pięknie powiedział, że neti powinno oznaczać nie tylko "nie to". Na początku mówisz: "nie to, nie to", aż w końcu uświadamiasz sobie, że wszystko, nawet to, co wcześniej odrzucałeś, jest brahmanem, ponieważ nie ma niczego poza brahmanem. Nie można niczego oddzielić od brahmana. Brahman jest najwyższą rzeczywistością. To pierwszy przykład.

Drugim przykładem jest samadhi. Zawsze mówimy samadhi. W Jogasutrach Patańdżalego jest to medytacja, kontemplacja i koncentracja, a następnie samadhi. W stanie samadhi jesteś zatopiony w świadomości i nieświadomy otaczającego cię świata. Jest to powszechne rozumienie. Jednak Swami pięknie powiedział, że możesz żyć w samadhi przez cały czas, a nie tylko przez chwilę. Sama-dhi oznacza równowagę umysłu. Gdy zachowujecie równowagę umysłu w każdej sytuacji - w przyjemności lub bólu, w pochwale lub zniewadze, w zysku lub stracie, w cieple lub zimnie - to jest samadhi. To kolejny piękny przykład. W ten sposób Swami wiele razy dał nam wgląd, a my nie mamy wystarczająco dużo czasu, aby się nad tym rozwodzić.

Inna sprawa to sposoby nauczania awatara. Co bardzo ciekawe, awatarzy mieli różne sposoby nauczania, jak np. Śirdi Sai Baba w swojej poprzedniej inkarnacji. Jest wspaniała upaniszada zwana Iśawasja-upaniszadą. Składa się z 18 wersetów, które mają głębokie znaczenie. Swami o nich opowiadał i napisał do nich komentarz, tak jak wielu wielkich mistrzów.

Awatar Śirdi Sai Baba miał wielbiciela imieniem Das Ganu. Był on wielkim wielbicielem, skomponował wiele hymnów i kirtanów. Pewnego razu chciał napisać komentarz do Iśawasja-upaniszady. Starał się ze wszystkich sił, ale bez powodzenia. Udał się do wielu wielkich świętych i uczonych, którzy nie mogli mu pomóc. Był poirytowany. W końcu ktoś mu powiedział: "Dlaczego nie pójdziesz do Pana Sai, który jest duszą zrealizowaną, który jest dżnianinem, który w istocie jest Bogiem". Das Ganu poszedł do Śirdi Sai Baby i poprosił go o wskazówki.

Co powiedział Śirdi Sai Baba? "W drodze powrotnej idź i odwiedź służącą w domu Kakasahiba Dikszita. Ona przekaże ci wiedzę". Wszyscy myśleli, że Śirdi Sai Baba robi sobie z niego żarty. Ale ten człowiek miał tak wielką wiarę. Powinniście mieć całkowitą wiarę w słowa swojego guru i Boga. Das Ganu stwierdził: "Jeśli Baba tak mówi, to tak jest". W drodze powrotnej zatrzymał się w domu Kakasahiba Dikszita. Zobaczył małą służącą, która miała podarte ubranie, ale była szczęśliwa. Das Ganu poczuł współczucie. Powiedział, że chce jej dać nowe, ładne ubranie. Powiedział swojemu przyjacielowi, aby kupił jej nowe, ładne sari. Następnego dnia służąca je założyła i tańczyła z radości i szczęścia. W kolejnym dniu służąca zdjęła sari, bo chciała je zachować na przyszłość. Później chodziła w swoim podartym ubraniu i wciąż skakała z radości.

Zatem główne przesłanie Iśawasja-upaniszady to: ciesz się tym, co masz. Nie musisz pragnąć tego i tamtego. Wtedy będziesz nieszczęśliwy. Dziewczyna cieszyła się tym, co ma. Dobre ubranie - szczęśliwa. Inne ubranie - szczęśliwa. Druga sprawa to dostrzeganie tej samej boskości w tym, który daje (Das Ganu podarował tkaninę), w dawaniu i w obdarowanym - wszystkie są boskie. To jest główne przesłanie Iśawasja-upaniszady. To jest technika, którą pokazał Baba.

Podobnie Swami użył chusteczki, zwykłej chusteczki, aby przekazać największą duchową prawdę. Omówię to krótko, ponieważ nie mamy dużo czasu. Swami mówi: "Trzymanie chusteczki jest trudne. Puszczenie chusteczki jest łatwe. Podobnie trzymanie się świata i jego przywiązań przynosi wam smutek, cierpienie i zniewolenie. Puszczenie świata i jego przywiązań przynosi wam radość". Swami pięknie powiedział: "Ta chusteczka składa się z wielu nici. Nici pochodzą z bawełny. Bawełna, nici i tkanina są tym samym. Podobnie świat, stworzenie, Bóg i wcielona istota są jednym, ale wyglądają inaczej. Starajcie się widzieć jedność we wszystkim. Zobaczcie, że świat, Bóg i wy jesteście jednym - brahmanem".

Inny razem Swami powiedział: "Nie możecie przerwać tej chusteczki, która składa się z nici. Jednak jeśli macie nici, każdą z nich możecie przerwać z łatwością. Nici są połączone w materiał. Podobnie, jeśli mamy jedność, daje nam to siłę. Powinniśmy ją zachować". Jest wiele takich historii. Kiedy indziej Swami powiedział: "To tak, jakbyś mnie nie widział, więc odrzuć chusteczkę. Podobnie jest w przypadku maji. Jeśli nawet jesteś twarzą w twarz z Bogiem, to z powodu maji, twojego złudzenia i iluzji, nie jesteś w stanie Go dostrzec. Porzuć iluzję".

Inna kwestia jest taka, że chusteczka może się pobrudzić w użyciu, więc co robicie? Dajecie ją do prania, a później staje się biała. Podobnie nasze serce, które na początku było czyste, z czasem przyjmuje wszystkie zanieczyszczenia: żądzę, chciwość, przywiązanie, zazdrość i pychę. Tylko dzięki praktykom duchowym i boskiej łasce pozbywacie się tych zanieczyszczeń i znów jesteście czyści. Gdy osiągniecie tę czystość: "Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą". Czystość to oświecenie.

Oto łatwe sposoby, które pokazują, jak Bóg uczy prawdy. Ostatecznie powinniśmy pamiętać, że ciała awatarów - czy jest to Rama, Kriszna, Śirdi Sai czy Sathya Sai - nie są trwałe. Nikt nie jest wieczny. Wszystko ma początek i koniec. Lecz zasada Sai jest wieczna. Świadomość Sai jest wszechobecna. Po opuszczeniu ciała przez Swamiego musimy przyswoić sobie tę zasadę.

Dlatego Swami zawsze podkreślał, że naszym prawdziwym guru jest sat-czit-ananda (istnienie-świadomość-błogość). Odpowiedź jest zawarta w imieniu. Sai Baba. SAI znaczy patrz zawsze do wnętrza (See Always Inside). Teraz musimy się skoncentrować na naszym wewnętrznym widzeniu. Co zobaczymy? Baba. BABA - istnienie, świadomość, błogość, atma (Being, Awareness, Bliss, Atma). Tak samo sat-czit-ananda (istnienie-świadomość-błogość). Oto, co zobaczymy. Dlatego musimy przywiązywać do tego znaczenie i podążać do wnętrza. Wtedy zobaczymy prawdę.

Mogę powiedzieć, jak Swami przywiązywał znaczenie do tej wewnętrznej ścieżki. W 1995 roku kazał mi wygłosić przemówienie z okazji święta Kriszna Dżanmasztami - urodzin Pana Kriszny. Zanim wygłosimy przemówienie, zgodnie z tradycją podchodzimy do Swamiego, dotykamy jego stóp i prosimy go o błogosławieństwo. Zatem podszedłem do Swamiego, przyjąłem padanamaskar (dotknąłem jego boskich lotosowych stóp) i pomodliłem się do niego: "Swami, proszę, mów przeze mnie". Swami powiedział: "Nie". Byłem lekko zakłopotany. Wtedy Swami oświadczył: "Nie będę przeszkadzał wewnętrznemu Swamiemu". Nawet gdy Swami był obecny fizycznie, przywiązywał większe znaczenie do wewnętrznego Swamiego. Dlatego musimy odbierać Swamiego wewnętrznie. Swami mówił to wiele razy: "Jestem z tobą, w tobie, nad tobą, pod tobą i za tobą". Musimy sprawić, by nie była to teoria, ale praktyczne doświadczenie.

Mogę powiedzieć, że dzięki łasce Swamiego wiele razy w roku jeździliśmy go zobaczyć, otrzymać jego piękny darszan i błogosławieństwo. Czasami chciałem uzyskać wskazówki dotyczące mojej prywatnej praktyki lekarskiej lub rodziny, do których Swami jest przyzwyczajony. Czasami nie możecie pojechać do Swamiego z powodu zobowiązań zawodowych i rodzinnych. Nawet jeśli pojedziecie do aszramu, Swami może z wami nie porozmawiać. Nie możecie niczego brać za pewnik. Wszystko jest zgodne z jego wolą.

Kiedyś zapytałem Swamiego: "Czasami potrzebuję natychmiastowej wskazówki, ale nie mogę nawiązać z tobą kontaktu, ponieważ przebywam 10 000 mil od Indii, a nawet jeśli przyjdziesz, kontakt może być niemożliwy. Co mam zrobić?". Swami udzielił pięknej odpowiedzi, która dotyczy wszystkich. "Udaj się do cichego kąta. Udaj się do swojego pokoju pudży, do cichego miejsca przy ołtarzyku, w którym regularnie wykonujesz praktyki duchowe, ponieważ tam są dobre wibracje. Następnie siedź w ciszy przez 10 minut i wycisz umysł. Wycisz swoje zewnętrzne skłonności, ponieważ Swami często mówi, że w głębokiej ciszy można usłyszeć głos Boga. Wtedy wskazówka, którą otrzymujesz, pochodzi ode mnie, czyli z wnętrza". Swami zawsze mówi przez nas. Musimy odbierać wewnętrznie Pana, który jest wszechobecny (sat-czit-ananda), który zawsze jest gotów nas prowadzić.

Z tej pomyślnej okazji, jaką jest Gurupurnima, powinniśmy zawsze być wdzięczni za to, jak jesteśmy błogosławieni i szczęśliwi, że naszym guru i przewodnikiem jest nie tylko awatar, lecz parabrahman, który wiele nas nauczył - jak mamy postępować duchową ścieżką. Swami troszczy się nie tylko o nasze duchowe potrzeby, lecz także o indywidualne potrzeby. Zajmuje się naszymi ziemskimi problemami, tak jak powieka chroni oko. Każdy z nas ma wiele doświadczeń, w których widzimy, jak otacza nas opieką.

Jak możemy wyrazić wdzięczność Swamiemu? Swami powiedział jedną rzecz: "Bezwarunkowo, bez wyjątku i bezzwłocznie przestrzegajcie moich nauk". To nasz ważny obowiązek. Wszyscy musimy zagłębić się w jego nauki, zrozumieć je, przyswajać i wcielać w życie. Najważniejsze jest to, abyśmy mieli całkowitą i niezachwianą wiarę w Swamiego i w jego nauki oraz w organizację, którą założył, co jest absolutnie wyjątkowe w historii awatary.

W czasie swojego życia Swami rozpoczął tę awatarę. To jest jego dar. Pozwolił nam w tym uczestniczyć i zapewnił nas, że sam udział jest spełnieniem naszego życia. Dlatego musimy wykorzystać tę możliwość. Jak możemy to zrobić? Żyć w miłości. Swami mówi, że odpowiedzią jest miłość. Swami mówi: "Zaczynaj dzień miłością, spędzaj dzień z miłością, wypełniaj dzień miłością, zakończ dzień miłością. To jest droga do Boga". Módlmy się do Swamiego, aby ofiarował nam ten dar miłości, ponieważ jest to jego dar. Swami ofiarowuje nam ten dar i go pielęgnuje, abyśmy żyli w miłości.

Módlmy się do Swamiego o oddanie, poświęcenie i determinację, abyśmy bezwarunkowo przestrzegali jego nauk, podążali jego ścieżką i osiągnęli cel w tym życiu, w którym uświadomimy sobie swoją prawdziwą naturę, uświadomimy sobie, że jesteśmy ucieleśnieniem boskiej miłości, boskiej atmy i boskiej błogości.

Dżej Sai Ram.

dr Narendranath Reddy (M.D.)
Przewodniczący Międzynarodowej Organizacji Sathya Sai

(dk)

Źródło: www.youtube.com/watch?v=n8yL6RzHQc0

2.08.2026